آغاز نابودی جهان هستی

زمانی که حتی اتم های بدن ما هم که میلیاردها سال پیش مرده ایم در این زمان وجود دارد و طی این فرایند از بین می روند، تنها چیزی که از کیهان و گذشته ی عالم بجا می ماند ذرات نور و سیاهچاله هاست.
نابودی جهان هستی
پس از گذشت زمانی غیر قابل تخمین حدث می زنند حتی سیاهچاله ها نیز محو نابود خواند شد و کیهان به دریایی از نور تبدیل خواهد شد.
در آینده ایی بس دور چراغ های راهنمای عالم ، کوتوله های سفید به دلیل قانون دوم ترمودینامیک سرانجام بهتری از از کشتی ادوارد بولن نخواهد داشت.(کشتی که در سال 1909 حین سفری از آلمان در ساحل شمالی نامیبیا جایی که معروف به ساحل مرگ است غرق شد و طی تقریبا یک قرن بعد بادهای ساحلی اقیانوس اطلس به لاشه ی آن حمله کرده و اسکلت زنگ زده اش را به حال خود رها کردند.)
حتی کوتوله های سفید نیز وقتی قوانین فیزیک پیگیرانه در صدد خرابی عالم هستند محکوم به نابودی هستند. خاکستر مشتعل آخرین ستاره گان عالم گرمای خود را به فضا می پراکنند و دیگر نوری از خود گسیل نخواند کرد. تریلیون ها سال بعد این چراغ های راهنمای عالم سرد و تاریک می شوند و بقایای آن ها یا کوتوله های سیاه هم نابود خواهند شد. کوتوله های سیاه اجسامی تاریک و متراکم هستند، گوی هایی از مواد در حال متلاشی شدن و فساد.برای ایجاد آن ها که در واقع خاکستر ستاره های سوخته هستند زمانی چنان طولانی لازم است که حتی پس از گذشت 14 میلیارد سال(13.7 میلیارد سال) هنوز هم جهان برای حمل آن ها جوان است.
با وجودی که ما تا کنون حتی یک کوتوله ی سیاه هم مشاهده نکرده ایم دانش ما از فیزیک بنیادی امکان درک مراحل نهایی عمر یک کوتوله ی سیاه را به ما می دهد. همانطور که آهن اسکلت های کشتی های به گل نشسته در ساحل سرانجام با وزش بادهای بیابانی نابود می شود مواد موجود در کوتوله های سیاه نیز که آخرین بقایای مواد کیهانی هستند سرانجام به شکل تابش در خلا پراکنده می شوند و دیگر هیچ نشانی از خود باقی نمی گذارند. فرآیندی که طی ان مواد با گذشت زمان تباه می شود هنوز به خوبی معلوم نیست.
فیزیکدان ها نیاز به نظریه ی پیشرفته تری در باره ی نیروهای طبیعت دارند که موسوم به نظریه ی وحدت بزرگ یا همان نظریه ی همه چیز است تا به کمک آن بتوانند رفتار پروتون ها، نوترون ها و الکترون ها را طی تریلیون ها سال توضیح دهد.
دلایلی وجود دارد که نشان می دهد دست یافتن به این نظریه امکان پذیر است و باید در طبیعت مکانیسمی برای تبدیل با ثبات ترین ذرات کوچک تر از اتم به تابش وجود داشته باشد.
پس از نابودی کوتوله های سیاه دیگر حتی یک اتم ماده نیز در جهان باقی نمی ماند(حتی اتم های بدن ما هم که میلیاردها سال پیش از این مرده ایم نیز در این زمان وجود دارد و طی این فرایند از بین می روند) تنها چیزی که از کیهان و گذشته ی عالم بجا می ماند ذرات نور و سیاهچاله هاست. پس از گذشت زمانی غیر قابل تخمین حدث می زنند حتی سیاهچاله ها نیز محو نابود خواند شد و کیهان به دریایی از نور تبدیل خواهد شد.
مجموعه ای از فوتون ها که دمایشان با سرد شدن کیهان در اثر انبساط به صفر مطلق میل می کند. وقتی از زمان غیر قابل تخمین صحبت می کنیم منظور دقیقا همین است: ده هزار تریلیون، تریلیون، تریلیون، تریلیون،تریلیون،تریلیون، تریلیون، تریلیون سال. اگر به زبان علمی بخواهیم ان را بنویسیم می شود 10 به توان 100 سال.عددی بسیار بزرگ چنان که اگر یک اتم را تنها معادل یک سال در نظر بگیریم در تمام ستارگان و سیارات و کهکشان های قابل مشاهده آن اندازه اتم وجود ندارد که معادل این عدد باشد. وقتی آخرین بقایای آخرین ستارگان هم نابود شدند و به هیچ رسیدند، و تمام ذرات عالم به دمای یکسانی دست یافتند داستان کیهان و جهان هستی سرانجام به پایان می رسد.برای نخستین بار کیهان حالتی ثابت و بدون تغییر خواهد یافت.آنتروپی از افزایش باز می ماند زیرا امکان ندارد جهان هستی دچار آشفتگی بیشتری شود. دیگر اتفاقی نمی افتد و تا ابد ادامه خواهد یافت.

برگه ی کیهان شگفت انگیز فیسبوک

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s