کرمچاله ها

نوشته : نورا تیلور رد(Nola Taylor Redd)؛برگه Dark Matter‎‏ فیسبوک
1002211_522664461136596_1741290031_n

کرمچاله یک گذرگاه فضا-زمان فرضی در کیهان برای سفر به دوردست هاست. کرمچاله ها در نظریه نسبیت عام پیش بینی شده اند. اما باید محتاط بود زیرا کرمچاله ها موضوعاتی نظیر فروپاشی ناگهانی، تشعشع بالا و تماس خطرناک با ماده ی نامتعارف راهمراه خود دارند.
نظریه ی کرمچاله در 1935 توسط فیزیکدانان آلبرت انیشتین(Albert Einstein ) و ناتان روزن (Nathan Rosen)با استفاده از نظریه نسبیت عام در طرح امکان موجودیت «پل هایی» درون فضا-زمان مطرح شد. این مسیرها، بنام پل ها یا کرمچاله های انیشتین-روزن نامیده شدند که دو نقطه ی متفاوت در فضا-زمان را به هم مرتبط می سازند و بطور نظری میانبری بوجود می آورند که می تواند سفر در زمان و سفر به دوردست ها را کوتاه سازد. کرمچاله ها دو دهانه دارند با گلویی که این دو دهانه را بهم پیوند می دهد. احتمال زیادی دارد که این دهانه ها کروی باشند. گلوگاه نیز ممکن است یک مسیر مستقیم باشد یا حتی می تواند به دور خود بپیچدو به طی مسافتی طولانی تر ازآنچه که در یک مسیر مستقیم لازم است بیانجامد. نظریه ی نسبیت عام انیشتین بطور نظری و براساس ریاضیات، وجود کرمچاله ها را پیش بینی می کند اما تا این تاریخ هیچ کرمچاله ای در واقعیت کشف نشده است. یک جرم منفی کرمچاله را می توان از طریق تاثیر گرانشی آن بر نوری که از کنارش می گذرد تشخیص داد.
جواب های معینی از مساله نسبیت عام، وجود کرمچاله هایی را ممکن می داند که گلوگاهشان یک سیاهچاله باشد. با این همه، یک سیاهچاله که بطور طبیعی از فروپاشی ناشی از مرگ یک ستاره پدید آمده، خود بخود یک کرمچاله را خلق نمی کند. داستان های علمی تخیلی با استفاده از دانش کرمچاله، آکنده از سفرهایی از طریق کرمچاله هستند. اما در واقعیت چنین سفری بسیار پیچیده است و این فقط به دلیل این نیست که ما تا کنون کرمچاله یا را نیافته ایم.
نخستین مساله، اندازه است. پیش بینی می شود نخستین کرمچاله ها در سطوح میکروسکوپی وجود داشته باشند، در حدود 10 تا 33 سانتیمتر. با این همه، همانطور که کیهان گسترش می یابد ممکن است برخی از این کرمچاله ها تااندازه هایی بزرگتر گسترش یابند. مساله ی دیگر مربوط به ثبات و پایداری است. کرمچاله های پیش بینی شده انیشتین-روزن از آنجا که بسرعت فرومی پاشند به درد سفر نمی خورند. اما در پژوهش های بیشتر معلوم شده که کرمچاله ای با ماده ی نامتعارف می تواند برای دوره های زمانی طولانی تر باز و بدون تغییر بماند. ماده ی نامتعارف که نباید آن را با ماده تاریک یا پاد ماده اشتباه گرفت دارای چگالی انرژی منفی و فشار منفی زیادی است. نظیر این ماده را فقط می توان در رفتار فازهای معینی از خلاء بصورت بخشی از نظریه میدان کوانتومی دید. اگر یک کرمچاله به اندازه کافی ماده ی نامتعارف داشته باشد چه بصورت پیشامدی طبیعی یا بطور ساختگی افزوده شده باشد، می تواند به لحاظ نظری بصورت شیوه ای برای گسیل اطلاعات یا مسافرانی به فضا مورد استفاده قرارداد. کرمچاله ها نه تنها دو منطقه مجزا در کیهان را به هم ارتباط می دهند بلکه می توانند دو کیهان متفاوت را به هم مربوط سازند. بطور مشابه، برخی دانشمندان گمان می برند که اگر یک دهانه ی کرمچاله ای به شیوه معینی حرکت داده شود می تواند سفر در زمان را ممکن سازد. با این همه، مطابق با استدلال کیهان شناس بریتانیایی استفان هاوکینگ، چنین چیزی ناممکن است. گر چه افزودن ماده ی نامتعارف به یک کرمچاله ممکن است آن را تا حدی که سفر ایمن بشر رااز درون آن ممکن سازد هنوز این امکان هست که با افزودن یک ماده عادی، این دروازه را ناپایدار و بی ثبات ساخت. حتی اگر بتوان کرمچاله ها را یافت، فناوری امروزین برای بزرگ کردن یا پایدارسازی آنها کافی نیست. با این همه، دانشمندان به کاوش در این نظریه برای یافتن شیوه ای از سفر فضایی ادامه می دهند با این امید که فناوری بتدریج آنها را پایدار و با ثبات سازد.
منبع: SPACE.com

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s