مسکن های عادی نظیر ایبوپروفن، طول عمر چند ارگانیزم را افزایش می دهند.

Common Painkiller, Ibuprofen, Extends Lifespan Of Several Organisms;December 19, 2014 | by Justine Alford
http://www.iflscience.com/health-and-medicine/common-painkiller-ibuprofen-extends-lifespan-several-organisms
shutterstock_199312313
در زمان سردرد یا درد مفاصل ، بسیاری ایبوپروفن مصرف می کنند، مسکنی عادی، بی نیاز به نسخه که احتمالا در قفسه داروی شما هست. اما مشخص شده که ایبوپروفن منافعی بسیار بیشتر از درمان سر درد شما دارد: این مسکن می تواند طول عمر را افزایش دهد. پژوهشگران دریافته اند که مقدار عادی از این دارو، طول عمر خمیر ترش، کرم و مگس میوه را در آزمایشگاه افزایش می دهد. نه، هیچ کدام انسان نیستند یا حتی پستاندار، اما این حقیقت که رویداد مشابهی را در شاخه های مختلف حیات می بینیم یعنی احتمال زیادی دارد که برای ما هم به حقیقت بپیوندد.
پیری بزرگ ترین عامل ریسک برای بسیاری از بیماری های جدی است نظیر سرطان و زوال عقل(dementia)، پس تعجبی ندارد که پژوهشگران مشتاق به تعویق انداختن آن برای سلامت ما باشند. آزمایش داروها برای توانمندی شان در افزایش طول عمر، به نسبت ساده است زیرا خمیر ترش و کرم بسرعت و بسادگی رشد می کنند. اما جداسازی هزاران ترکیب بالقوه ، کاری دشوار است و اگر مشخص شود که گزینه ها برای انسان سمی هستند نتایج می توانند بی معنا باشند. این دلیلی است که دانشمندان توجه خود را بر داروهایی متمرکز کرده اند که پیش از این روی انسان عمل کرده است.
یک گروه از داروها که اخیرا توجه پژوهشگران را برانگیخته ضد التهاب های غیراستروییدی (NSAID) است که برای درمان درد، تب و التهاب بکار می روند. زیرا پیری و التهاب ارتباط تنگاتنگی دارند، گر چه در حال حاضر ، علت و معلول روشن نیست. بنظر می رسد که چون پیش از این، آسپرین نشان داده که طول عمر کرم ها را در آزمایشگاه افزایش دهددانشمندان سراغ چنین موردی بروند. ضد التهاب غیراستروییدی دیگری که پژوهشگران تصور می کنند پژوهش در مورد آن ارزشمند باشد ایبوپروفن است که پیش از این اثبات شده ریسک ابتلا به بیماری های پیری نظیر آلزایمر را کاهش می دهد.
دانشمندان انسیتیو باک(Buck) و دانشگاه A&M تکزاس مقادیری از ایبوپروفن را در سه نمونه ارگانیزم مختلف (خمیر ترش، کرم و مگس میوه) بکاربردند که متناسب با مقادیری است که برای انسان ها بکار می رود.
با این دارو، طول عمر خمیر ترش هفده درصد در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت. دو نمونه دیگری افزایش طول عمری در حدود ده درصد داشتند. بعلاوه این ارگانیزم ها نسبت به گروه کنترلی خود از سلامتی بیشتری برخوردار بودند.
همچنین آزمایش های بیشتر بر خمیرترش به مکانیزم احتمالی مسبب افزایش طول عمر اشاره دارد. آنها دریافتند که ایبوپروفن جذب امینو اسید، – بلوک های سازنده ی پروتئین که تریپوفان نامیده می شود،- را کاهش می دهد. تریپوفان یک امینو اسید حیاتی است یعنی برای زندگی ما ضروری است اما نمی تواند توسط بدن ترکیب شود و بنابراین باید از رژیم غذایی ما تامین شود. پژوهشگران کشف کردند که ایبوپروفن با حمل این امینو اسید در سلول، پروتئین پوست را ناپایدار می کندکه به کاهش تقریبا پانزده درصدی سطح ترپیوفان منجر می شود. البته این کار در واقع اثبات یک اصل است بنابراین لزوما بدین معنا نیست که ما همین اثر را در انسان نیز ببینیم. با این همه، پژوهشگران تصور می کنند دنبال کردن این مطالعه روی جانوران که با موش آغاز می شود، ارزشمند است. مایکل پولیمنیس(Michael Polymenis)، دانشمند ارشد می گوید. «ما مطمئن نیستیم که این کار می کند اما ارزش پژوهش بیشتر را دارد.» .”

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s