در خاورمیانه، قوانین توهین به مقدسات روش مطلوبی برای ساکت نگاه داشتن مخالفان است.

In the Middle East, blasphemy laws are the favoured way to silence dissent; Jan 27th 2015
http://www.economist.com/news/international/21640747-middle-east-free-expression-rarity-blasphemy-laws-are-favoured-tools?zid=308&ah=e21d923f9b263c5548d5615da3d30f4d
20150131_irp502
خاورمیانه از هر لحاظ تقریبا بدترین منطقه ی دنیا برای آزادی بیان است. گزارشگران بدون مرز، یک نهاد کوشنده برای آزادی رسانه، در آخرین رده بندی سالانه اش در 2014، سوریه ی جنگ زده را 177مین از 180 کشور دانست. ایران 173 مین، سودان 172 مین، یمن 167 مین، عربستان سعودی 164 مین کشورها در این فهرست هستند. بهترین کشور منطقه، کویت در رده ی 91 است که دارای نوعی دمکراسی است. مطابق با مرکز پژوهش پو(Pew)، از سال 2012، چهارده کشور از بیست کشور خاورمیانه کفرگویی و دوازده کشور از بیست کشور ارتداد(ترک دین اسلام) را جرم می دانند.
این قوانین آنچه را که در رسانه ها یا تریبون های عمومی گفته می شود محدود می سازد.برخی کشورها از جمله ایران و سوریه، تعداد زیادی از ماموران امنیتی را برای شنود مکالمات در خیابان ها یا در بازار به کار گمارده اند و ازگزارش های خبرچین هایی استفاده می کنند که همسایگان خود را برای بدگویی از نظام می فروشند. رانندگان تاکسی می توانند مبالغ سخاوتمندانه ای برای گزارش علیه مشتریان خود بدست آوردند. یک شوخی عربی محبوب هست که برای باز کردن دهان تان فقط در دندانپزشکی امنیت دارید.
آزادی بیان بویژه جایی محدود می شود که درباره ی سیاست، مطالب جنسی یا اسلام، دین اصلی در منطقه باشد. حتی رهبران متعهد کم و بیش سکولار از اعطای آزادی دینی خود داری می کنند تا حدی برای آنکه روحانیان تندرو و پیروان شان را خشنود نگاه دارند و تا حدی برای آنکه حکومت تمامیت گرا(توتالیتر) خود را در زندگی خصوصی شهروندان کشورشان گسترش دهند. مثالی از این سیاست در عربستان سعودی است جایی که خانواده ی حاکم مجازات های خشنی را بر اساس قانون شریعت اعمال می کنند زیرا با مساعدت روحانیان وهابی سختگیر حکومت می کنند. همجنسگرا یی بطور علنی هیچ جا جز در مناطق مرکزی بیروت، پایتخت لبنان تحمل نمی شود و اتهام هایی نظیر «هرزگی» غیرمعمول نیست. این منطقه هیچ فضایی برای اعتراض قانونی ندارد؛ برخی کشورها الزامات مسخره ای برای اعتراض ها دارند، گرفتن مجوز پیش از شروع- که تنها وقتی اعظا یم شود که اعتراض ها به نفع حکومت باشد. قوانین امنیت ملی و قوانین اضطراری مبهم، اجازه می دهند پیگرد قانونی برای تقریبا هر چیزی انجام شود که حکومت دوست ندارد.
تمسخر خانواده ی پادشاهی اردن، جرمی جنایی است که با محاکمه در یک دادگاه نظامی مجازات می شود اما هنگامی که ملک عبدالله شاه اردن در تظاهرات یازده ژانویه در پاریس برای ابراز پشتیبانی خود از آزادی بیان حضور یافت، برخی بسختی جلوی تمسخرشان را گرفتند و پرسیدند چگونه می تواند در دفاع از آزادی بیان در خارج از کشورش راهپیمایی کندهنگامی که خودش به گونه ای مستمر سرکوبگر آزادی بیان در کشورش است؟ در ژوئن گذشته او قانون ضد تروریسم را برای در برگیری نقد علنی از شاه یا متحدانش را توسعه داد.در 18 دسامبر، جانشین رهبر شاخه اسلامی اخوان المسلمین در اردن توسط قضات نظامی برای نگارش یک نقد از متحدان اردن در امارات متحده محاکمه شد. واعظان سلفی که از اظهار نظر به نفع حملات ائتلاف علیه دولت اسلامی خودداری کنند به زندان فرستاده می شوند. یک اسلامگرا با ناراحتی می گوید «هر کس در اردن تروریست فرض می شود تا زمانی که بی گناهیش اثبات شود.»
چند روز پس از آنکه شاه در پاریس راهپیمایی کرد، نیروهای امنیتی معترضانی را مورد ضرب و شتم قرار دادند که بسوی سفارت فرانسه در امان می رفتند. در سال های اخیر شاه اردن، صدها پایگاه خبری را بدلیل نداشتن مجوز بسته است و یا دستور داده دبیرانی در رسانه هایی که هنوز فعالیت می کنند به کار گمارده شوند که در خط دولت باشند. یک راننده تاکسی خشمگین که از شاه انتقاد می کند هنگامی که به ایستگاه پلیس در پایتخت می رسد صحبتش را قطع می کند و بعد با مشت به هوا می زند تا نشان دهد اگر این حرفها را بلند بگوید چه بر سرش خواهد آمد.
قانون اساسی مصر می گوید ازادی عقیده مطلق است اما فقط آزادی برای عمل به دین برای مسلمانان، مسیحیان و یهودیان را تضمین می کند. این خداناباوران را بی دفاع می گذارد و حکومت که بنظر می رسد همسانی را مطلوب می یابد و احتمال می دهد به این ترتیب حکمرانی ساده تر شود، اخیرا به سرکوب آنها پرداخته است. در ژوئن کمپینی برای مقابله با گسترش بی ایمانی اعلام شد. زیرا در یک برآورد مضحک در دسامبر مشخص شد که مصر دقیقا 866 فرد مشکوک به خداناور دارد و این بیش از هر کشور دیگری در خاورمیانه است(در آن به اینکه مصر پر جمعیت ترین کشور منطقه است اشاره ای نشده است)، پییگیری قانونی سخت تر شد. در ده ژانویه در دادگاهی در ایدکو(Idku)، کریم اشرف محمد البنا، یک دانشجو به سه سال زندان محکوم شد زیرا رد فیسبوک گفته بود او یک خداناباور است که دادگاه تصمیم گرفت آن را بعنوان « اهانت به اسلام» تلقی کند.
گر چه موارد ارتداد و تصویر کردن پیامبر محمد خبرساز است، بسیاری از مسلمانان منطقه با مجازات چنین جرایمی موافق هستند. گزارش شده است که آقای بنا پیش از خالت دولت، توسط همسایگانش مورد اذیت و آزار قرار می گرفته است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s