معنای چند اصطلاح -3

10653434_562669987195873_3005646992101206166_n
آکبند
طبق تعریف واژه نامه دهخدا: آکبند به معنی جنس و کالایی است که هنوز بسته بندی اصلی و اولیه آن باز نشده است. کالایی که پس از تولیددست نخورده باشد.
اما از معنای لغوی آن که بگذریم، جالب است بدانید که این واژه برخلاف تصور عوام در اصل متعلق به هیچ یک از زبانهای زنده دنیا نیست! آکبند نه واژه ای است پارسی نه لاتین و نه مربوط به هیچ زبان دیگر. بلکه برداشت عامیانه ای است از عبارت ( UK BAND (United Kingdom Band به معنی «بسته بندی شده انگلیس» که در زبان فارسی با این تلفظ رایج شده است.
در زمان رونق بندر» آبادان» (کمی پیش از انقلاب اسلامی ایران) بیشتر کشتیهای تجاری بار خود را در این بندر تخلیه می کردند و البته این کشتی ها عموماً انگلیسی و حامل اجناس ساخت انگلستان بودند. در همین دوران حین تخلیه کشتی ها روی اجناسی که جنس مرغوبی داشتند، نواری زده می شد که روی آن عبارت UK BAND درج شده بود. اما این عبارت به اشتباه توسط کارگران بندر «آکبند» تلفظ می شد.
سپس این واژه اختراعی اندک اندک وارد زبان پارسی گردید و هم اکنون نیز به معنای «کالای نو با بسته بندی اصلی» کاربرد دارد.

دنبال نخود سیاه فرستادن
نخود از دانه های روغنی است که چند نوع آن در ایران، بویژه قزوین تولید می شود ورنگ آن زرد یا سبز است. یکی از انواع آن، «نخود سیاه» است که کشت آن فقط برای تهیه «لپه» است. انواع نخودها به استثنای نخود سیاه به همان صورتی که برداشت می شوند فروخته و استفاده می شوند. نخود سیاه را ابتدا در آب می ریزند تا خیس بخود و بصورت «لپه» در آید و سپس فروخته می شود/ به همین دلیل برای فروش در هیچ جا عرضه نمی شود و در اصطلاح «کسی را دنبال نخود سیاه فرستادن» یعنی از سر باز کردن وی و فرستادنش دنبال کاری که به زودی انجام نشود تا از صحبت یا کاری که می خواهند بکنند آگاه نشود.

دری وری
کهن ترین زبان ایرانیان، زبان اوستا است. زبان پارسی باستان در زمان هخامنشیان رایج وبد که پس از یورش اسکندر، زبان پارسی باستان از بین رفت و زبان یونانی تا سیصد سال در ایران رایج شد. در زمان اشکانیان، زبان پهلوی اشکانی و در زمان ساسانیان زبان پهلوی ساسانی در ایران رواج داشت.
در منطقه ی خراسان و ماورالنهر مردم به زبان محلی ، دری که شاخه ای زبان پهلوی بوده است سخن می گفتند و زبان دری یکی از سه زبانی بود که در دربار ساسانی رواج داشت.زبان دری از نظر تایخی ادامه ی زبان پهلوی ساسانی یعنی پارسی میانه است که خود ادامه پارسی باستان یعنی زبان روزگار هخامنشیان بوده است.
زبان دری یا درباری (دربار ساسانیان ) پس از آنکه یزدگرد بسر شهریار فجامین پادشاه ساسانی ناگزیر شد پس از یورش اعراب، پایتخت خود تیسفون را ترک گوید و به سوی مشرق برود همه ی درباریانی که شمار ایشان به چندین هزار تن می رسید همراه او رفتند تا به مرو رسیدند و مرو مرکز زبان دری شد. این زبان در خراسان رواج یافت و جایگزین لهجه ها و زبان های محلی نظیر خوارزمی و سُغدی و هروی شد.
ایرانیان در خلال پانصد سال از قرن سوم تا هشتم هجری، به زبان های محلی سخن می گفتند و زبان دری را خوب نمی فهمیدندو هر مطلب نامفهوم را بهز بان دری تمثیل می کردند و واژه ی وری(مهمل) را به آن اضافه می کردند و می گفتند که «دری وری» می گوید یعنی به زبانی نامفهوم سخن می راند. قرون متمادی طول کشید تا این زبان دوباره زنده شد و امروز زبان رسمی ایرانیان است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s