این ترازوی عدالت که تو را گشته نصیب، چه کسی داده به دستت که چنین خوش جهت است؟


من اگر نیم نگاهی بکنم سوی بُتی، معصیت است،
تو اگر صیغه کنی جمله بُتان، مرحمت است.

من اگر سیبی از این باغ بچینم، دزدم،
تو اگر باغ همه غصب کنی، مصلحت است.

من اگر از درِ میخانه گذشتم، نَجسم،
تو اگر دود کنی نصف جهان، عافیت است.

من اگر شکوه کنم نزدِ خدا، کفران است،
تو اگر تکیه زنی جای خدا، مرتبت است.

من که در آتشِ حق سوخته ام، گمراهم،
تو که جز کذب نیاموخته ای، منزلت است.

این ترازوی عدالت که تو را گشته نصیب،
چه کسی داده به دستت که چنین خوش جهت است؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s