بردگان ایرلندی: آنچه که هرگز در کلاس تاریخ به شما نخواهند گفت

THE IRISH SLAVES:WHAT THEY WILL NEVER, EVER TELL YOU IN HISTORY CLASS OR ANYWHERE ELSE
November 29, 2017 manurishi
http://antinewsnw.com/irish-slaveswhat-will-never-ever-tell-history-class-anywhere-else/

بردگان سفید و سیاه در مزارع شکر در باربادوس. هیچ یک از قربانیان ایرلندی نتوانستند به کشورشان بازگردند تا از عذابشان بگویند. آنها بردگان گمشده هستند، کسانی که کتاب های تاریخ جهت دار به راحتی فراموششان کردند.
نخستین بردگانی که به مستعمره های امریکا وارد شدند یکصد کودک سفیدپوست بودند. آنها روز جشن عیدپاک، 1619، چهارماه پیش از رسیدن نخستین محموله بردگان سیاه پوست، رسیدند. جریان اصلی تاریخ نگاری، این کارگران را خدمتکاران قراردادی می نامد، نه بردگان زیرا توافق شده بود که برای زمان معینی در ازای دریافت زمین و حقوق انسانی کار کنند.
با وجود این، در واقعیت، این قرارداد همان بردگی بود زیرا بردگی به کسی اطلاق می شود که خرید و فروش شود، زنجیر شده، مورد سوء استفاده قرار گیرد، چه در طول یک دهه چه برای همه عمر. بسیاری از این سفیدپوستام مدتها پیش از پایان قرارداد مُردند یا زمانی که صاحبانشان به قول ها و وعده های داده شده عمل نکردند، دادگاهی نیافتند تا از آنها پشتیبانی کند. ده ها هزار نفر از محکومان، گدایان،کودکان بیخانمان و سایر انگلیسی ها و اسکاتلندی های نامطلوب و ایرلندی های طبقه فرودست بر خلاف میلشان با کشتی های بردگان به امریکابرده شدند. بله کشتی های بردگان.
بسیاری از بردگان سفیدپوست از ایرلند آورده می شدند جایی که قانون این بود که کشتن یک ایرلندی، گناهی در حد کشتن یک سگ یا هر جانور دیگری است. اروپایی های طبقه ثروتمند سبب عذاب این مردم بودند با وجود اینکه آنها نیز مثل همین ثروتمندان، سفیدپوست بودند. در 1676، شورش بزرگ بردگان در ویرجینیا روی داد. بردگان سیاه و سفید، جیمزتاون را سوزاندند. صاحبان مزرعه از وقوع مجدد چنین شورشی می ترسیدند. راه حلشان تقسیم بردگان بر اساس نژاد و برعلیه یکدیگر بود. آنها به بردگان سفیدپوست حس برتری القا کردند و بردگان سیاهپوست را پست قلمداد کردند. به بردگان سفیدپوست حقوق جدیدی اعطا شد، اربابانشان دیگر نمی توانستندبردگان سفیدپوست را بدون حکم دادگاه برهنه، شلاق بزنند و حقوقی نظیر این. به بردگان سفیدپوست که شرایط روزانه شان تفاوتی با بردگان سیاهپوست نداشت آموخته شد که آنها به مردم برتری تعلق دارند. به نژادهای متفاوت لباس های متفاوت داده شد. مکان های زندگیشان برای نخستین بار جدا شد. اما بردگان سفیدپوست هنوز هم برده بودند.
در قرن هفدهم، از 100 تا 1699 بردگان ایرلندی بیشتری نسبت به بردگان افریقایی فروخته شد. اسنادی از بردگان ایرلندی در قرن هیجدهم هم وجود دارد. بسیاری هرگز نتوانستند از کشتی ها پیاده شوند. مطابق اسناد مکتوب، حداقل در یک واقعه 132 برده، مردان و زنان و کودکان از عرشه کشتی بیرون انداخته شده تا غرق شوند زیرا ذخایر کشتی رو به پایان بود. آنها غرق شدند زیرا بیمه برای این «حادثه» غرامت می داد اما در صورت گرسنگی بردگان، غرامتی در کار نبود.
نرخ میانگین مرگ در این کشتی ها از 37 درصد تا 50 درصدبود، در جزایر کارائیب، بردگان سفیدپوست و سیاهپوست همخانه بودند اما از آنجا که بردگان سیاهپوست بسیار گرانتر بودند با آنها رفتار بهتری می شد تا با بردگان ایرلندی. همچنین بردگان ایرلندی کاتولیک بودند و هواداران پاپ در میان مالکان مزارع پروتستان منفور بودند. یک برده ایرلندی رفتار بدتری را تحمل می کرد نظیر گذاشتن دستها و پاهایش در آتش یا کتک خوردن در حالی که به زنجیر کشیده شده برای یک خطای بسیار کوچک. ریچارد لیگون( Richard Ligon)، که مستقیما شاهد این چیزها بود و آنها در تاریخ باربادوس ثبت می کرد که در سال 1957 منتشر شد اظهار می دارد:« حقیقتا، بی رحمی هایی دیدم که در حق خدمتکاران انجام می شد که تصور نمی کنم یک مسیحی بتواند در حق مسیحی دیگری بکند. طبق سان اوکالاهان، در کتاب «جهنم یا باربادوس»، آنجا مردان و زنان ایرلندی درست نظیر بردگان سیاهپوست، همانند گله های جانور بازرسی می شدند.
علاوه بر آن، بردگان ایرلندی که از صاحبانشان سخت تر تشخیص داده می شدند (بدلیل داشتن رنگ پوستی یکسان)،مخفف نام صاحبشان بر بدنشان داغ زده می شد، زنان بر بازوانشان و مردان بر کپلشان. اوکالاهان می گوید زنان نه تنها برای بردگی جنسی خرید و فروش می شدند بلکه اعلب به فاحشه خانه های بومی نیز فروخته می شدند. او اظهار می کند که ناظارن سیاهپوست یا دورگه اغلب از این زنان می خواستند که در حین کار در مزارع برهنه شده و اغلب از آنها سوء استفاده جنسی می کردند. امتیازی که بردگان سفیدپوست بر بردگان سیاهپوست داشتند این بود که از آنجا که آنها سواد داستند و در مزارع بخوبی سیاهپوستان زنده نمی ماندند اغلب بعنوان خدمتکاران خانگی، حسابداران یا اموزگاران مورد استفاده قرار می گرفتند. اما مجابت خدمت به مجازات کوچکترین خطا بستگی نداشت.
شلاق زدن رایج بود و بیشتر مالکان بردگان واقعا اهمیتی نمی دادند چون اگر برده ای کشته می شد بسادگی جایگزین می شد. بردگان ایرلندی ارزان بودند. در حالی که بیشترِ بردگانی که زنده ماندند سرانجام پس از پایان زمان قراردادشان آزاد می شدند بسیاری از آنها این جزایر را برای مستعمرات امریکا ترک کردند و بسیاری همان جا ماندند و ساحبان مزارع روش دیگری برای دخیره رایگان بردگان ارزشمند پیدا کردند. آنها برای «یافتن جبران» سریع عمل کردند و شروع به زادآوری با زنان برده ایرلندی کردند. بسیاری از بردگان زن ایرلندی بسیار زیبا بودند اما بیشتر از آن بیشتر ایرلندی های برای یک دهه خدمت فروخته شده بودند و معمولا اگر پس از ده سال زنده می ماندند کودکانشان برای بردگی در تمامِ عمر، به دنیا می امدند.
طاحبان مزارع می دانستند که بیشتر مادران، حتی وقتی زمان خدمتشان به پایان می رسید، برای ماندن نزد کودکانشان در خدمت باقی می مانند . همچنین صاحبان مزارع، شروع به فرزند آوری از زنان ایرلندی با مردان برده افریقایی کردند که بردگانی با پوست روشن تر داشته باشند زیرا بردگان با پوست روشن تر مطلوب تر بودند و می توانستند برای پول بیشتری آنها را بفروش برسانند. قانونی علیه این کار در 1681 تصویب شد نه به دلیلی اخلاقی بلکه به این دلیل که این کار سبب کاهش درامد ناوگان افریقایی سلطنتی مب شد. طبق گفته جمیز اف کَونوگ(James F. Cavanaugh)، این کشور 249 کشتی بردگان به جزایر کارائیب در دهه 1680 فرستاد یعنی مجموع شصت هزار برده افریقایی و ایرلندی که 14000 نفرشان در حین حمل مردند. زمانی که تجازت بردگان ایرلندی پس از شکست شاه جیمز در 1691 کاهش یافت، انگلستان یک بار دیگر هزاران زندانی ایرلندی را پس از شورش ایرلند در 1798 در کشتی بردگان حمل کرد.
این زندانیان به امریکا و استرالیا حمل شدند تا بطور مشخص بعنوان برده فروخته شوند. هیچ برده ایرلندی حمل شده به جزایر کارائیب یا امریکا به ایرلند بازنگشته است.بسیاری مردند یا در حین حمل یا از شکنجه یا از کار زیاد. سایرین آزادیشان را بدست اورند و به مستعمرات امریکا مهاجرت کردند. با وجود این بسیاری در جزایر کارائیب باقی ماندند که هنوز جمعیتی از «ایرلندی های سیاهپوست» دارد، بسیاری از نسل کودکان بردگان سیاه و بردگان ایرلندی هستند. در 1688% نخستین زنی که در محاکمات «جادوگری ماترکاتن» در ماساچوست کشته شد یک زن مسن ایرلندی بنام ان گلور بود که در 1650 اسیر و بعنوان فبرده فروخته شده بود.
او انگلیسی صحبت نیم کرد. می توانست به زبان بومی اسکاتلندی و لاتین دعا بخواند اما بدون دانستن زبان انگلیسی، رفتارش به شیطان نسبت داده شد و اعدام شد. تا 1839 که قانونی در انگلستان تصویب شد که به تجارت برده، و بدین ترتیب تجارت بردگان ایرلندی پایان داد. نسل بردگان سیاهپوست تاریخ خود را زنده نگاه داشتند و اجازه ندادند که وحشی گری در حق شان فراموش شود ولی شوربختانه میراث بردگی ایرلندی در امریکا و جزایر کارائیب تا حد زیادی مورد بی اعتنایی قرار گرفته و فراموش شده است. .

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s