تکرار ماجرای بحرین این بار برای دریای کاسپی (Caspian Sea)


۱- حق مساوی ایران و شوروی معروف به ۵۰ درصد موجود در قرار داد های ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰، همانند کله قند نیست بلکه به معنای مالکیت مشترک دو کشور از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب همه منابع رو، زیر و بستر دریا، به جز ده مایل انحصاری ماهیگیری هر کشور است.

۲- بر پایه اصل جانشینی دولت ها و تعهد مینسک و آلماتی، تجزیه شوروی به چهار کشور یا بعدا به فرض ده کشور یا #اتحاد مجددشان در آینده، ربطی به ایران ندارد که خدشه ای در سهم مساوی ایران بگذارد و حق ۵۰ درصدی شوروی باید بین بازماندگان خودش تقسیم شود.

۳- در کنوانسیون پر اشکال ۲۰۱۸ دریای #کاسپی، حتما باید پایبندی کشورهای بازمانده از شوروی پیشین (و یا هر اتحادی از این کشورها در آینده)به قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ افزوده شود، و هرچیزی جز این، یعنی رسمیت بخشیدن به تجزیه تمامیت ارضی ایران در دریای کاسپی، به عنوان تنها بخش بازمانده از سرزمین های شمال ایران، پس از قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای در غرب دریا و آخال در شرق دریا.

۴- عدم امکان استیفای حق، عدم توان یا عدم خواست استیفای یک حق در یک مقطع زمانی به هر دلیل، به هیچ وجه نافی آن حق نیست.

«اتحادیه کشورهای وارث تمدن ایرانی»

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s