مشی و مشیانه

از گروه تاریخ و فرهنگ ایران زمین-فیسبوک

گیاهان در اسطوره ها و باورهای مردمی جایگاه ویژه ای دارند. بسیاری از اقوام «توتم» گیاهی دارند.

در نبیگ [= کتاب] اوستا هم یکی از یشت ها در باره گیاه سِپند «هوم» است.

در زیر به استوره آفرینش آدمی برپایه آنچه در نِبیگ بندهش آمده است مینگریم:هورا مزدا نخست جهان مینو را آفرید. آنگاه به آفرینش گیتی پرداخت. در آغاز آسمان، سپس زمین، آب، آتش، گیاه و جانور و در پایان آنسان را آفرید. نخستین انسان «گیومرث» نام داشت. گیومرث 30 سال درکوهستان زیست. آنگاه اهریمن به گیتی یورش برد. در این یورش گیومرث آسیب دید و به زمین افتاد. هنگام مرگ نطفه اش به زمین ریخت و از آن گیاه ریواس رویید. این گیاه آرام آرام رشد کرد و به دو شاخه زیبا و برابر تبدیل شد. یک شاخه به دیسه [= شکل] مرد در آمد که «مشی» نام گرفت و شاخه دیگر به دیسه زن در آمد و مشیانه نام گرفتند..

مشی و مشیانه همان «آدم و هوای» استوره های ایرانی هستند. در شاهنامه فردوسی گیومرث نخستین پادشاه است. و چنانچه استاد جلیل دوستخواه به خوبی اشاره کرده اند. این به دلیل چرخش در یزدان شناسی ایرانیان است. چون پس از این چرخش «آدم و هوای» استوره های سامی جایگزین «مشی و مشیانه» استوره های ایرانی می شود..

پی نوشت: «بندهش» نام نبیگی به پارسی میانه است که مهردادبهار آن را به پارسی نو برگردانده است. بندهش = آفرینش آغازین

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s