زبان پارسی

از گروه تاریخ و فرهنگ ایران زمین-فیسبوک

برخی بر این باورند که با تازش مسلمانان واژه های عربی به درون زبان پارسی آمدند. ولی اینگونه نیست!

زیرا آنها هر کجا رفتند زبان و فرهنگ آنجا را برانداختند. چنانچه کشور هایی چون مصر، مراکش، لیبی، سوریه،عراق، لبنان و فلسطین همگی عرب شدند در این مرز وبوم هم زبان پارسیگ [= پارسی میانه / پهلوی] را برانداختند. ولی فرهنگ و زبان در این مرز وبوم آنچنان تنومند و ریشه دار است که هرگاه توفان رویدادها شاخه ای را بشکند شاخه دیگری جایش را خواهد گرفت.

چنانچه زبان پارسی دری پس از سه سده به آن درجه از شکوفایی می رسد که در آن شاهنامه سروده می شود. در شاهنامه به سختی می توان واژه ای تازی یافت و اینکه زبان امروز مان با واژه های عربی آمیخته است داستان دیگری دارد درست اندکی پس از سرایش شاهنامه فردوسی هنگامیکه زبان پارسی به اوج شکوفایی و شادابی خود رسیده بود. یک رویداد سیاسی همه چیز را دگرگون می کند. و آن این بود که سلطان محمود غزنوی وزیر با فرهنگ خود » فضل پورِ احمد اسفراینی ، از وزیران دوران سامانی را برکنار و «ابوالقاسم احمد پورِ حسن میمندی» را که آدمی عرب ماب بود، جایگزین او می کند.

اوست که زبان دیوان را دوباره به عربی برمیگرداند و به دبیران دیوانی و کاتبان دستور می دهد که در نوشتن به جای واژه های پارسی از واژه های عربی بهره جویند. اینگونه:.

بجای شوریدگی،اضطراب نویسند

یاری خواستن، استغاثه

زر و سیم، مال صامت

رستگاری، خلاص

اندیشه، تأمل

آرزومندی، تمنی

ترسانیدن، تهدید

یاری دادن، اعانت

آهستگی، تأنی

استوار، ثقه

خو، سیرت

خانگیان، اهل بیت

استوار، محکم

بجای نیرومند کردن، تقویت

اندیشگی، تغافل

مرگ، وفات

به خویش خواندن، استمالت

شتاب کردن، تعجیل

خویشاوندان، اقارب

یگانگان، اباعد

فریاد خواستن، استغاثت

بردباری، احتمال

مهر، اشفاق

کار پوشیده، مبهم

دوستی، مصادقت

دانسته، معلوم

پارسایی ، عفاف

دیگران هم مانند نویسنده

قابوس_نامه در اشاره به هنر نامه نگاری به پارسی می گوید: شایسته نیست که همواره از به کاربردن واژه های تازی احتراز شود. پارسی مطلق منویس که ناخوش بود خاصه پارسی دری بدین گونه آوردن بی در و پیکر واژه های عربی به زبان پارسی می آغازد و به دنبال آن واک [= حرف] های ویژه زبان عربی، روش نگارش این زبان و دستور زبان آن هم به زبان پارسی بار می شود

پی نوشت:ابوالعباس اسفراینی از وزیران با فرهنگ دوران سامانی بود. او کسی بود که دستور داد نامه‌های دیوان رسایل را که تا آن زمان به عربی بود به پارسی بنویسند. این کار او نقش بزرگی در گسترش زبان پارسی داشت

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s